اینجا همیشه باران می بارد...

×××فرق عشق و ازدواج×××

venuss — Wed, 04 Nov 2009 14:55:18 GMT

این

مطلب و یه جایی خوندم دلم نیومد نذارمش

شاگردي از استادش پرسيد: عشق چست ؟

استاد در جواب گفت: به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد

داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني...

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.

استاد پرسيد: چه آوردي ؟

با حسرت جواب داد:هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به

اميد پيداكردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم زار رفتم.

استاد گفت: عشق يعني همين...!

شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست ؟

استاد به سخن آمد كه : به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور اما به ياد داشته باش

كه باز هم نمي تواني به عقب برگردي...

شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت .

استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: به جنگل رفتم و اولين

درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم. ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالی

برگردم .

استاد باز گفت: ازدواج هم يعني همين...!

و این است فرق عشق و ازدواج ...

.......

venuss — Mon, 26 Oct 2009 17:23:18 GMT

داره بارون میاد ...

صدای بارون تک صدای خونه شده...

غم بزرگی به دلم نشسته...

انگار زمستون با تموم وجود خونه رو بغل کرده...

چشم هام و می بندم و تصور می کنم که در کنارش هستم...

اما ناگهان رعدو برقی می زنه ...

دلم می لرزه...

نا خودآگاه چشمام باز میشه...

و دوباره خونه وتنهایی و صدای بارون...

«پایان»

×××یادش بخیر ×××

venuss — Sat, 10 Oct 2009 16:48:18 GMT

امروز دلم بد جوری هوای روزای قشنگه مدرسه کرده اون هم از نوع دبستان.

یادش بخیرچه روزای شفاف و پاکی بود بزرگترین دغدغه ذهنمون خوردن زنگ تفریح بود شاد بودیم و سرمست.

یادش بخیر لیله بازی، گرگم به هوا، بزبز قندی، عمو زنجیر باف، و هزارتا بازی دیگه که بچه های امروزی شاید اسمش و هم نشنیدن.

چه روزایی بودچه قیل و قالی می کردیم تو حیاط مدرسه ، زنگ املاء، انشاء، مشق شب، اوووووووه...

داستانهای کتاب های فارسی که خودشون کلی خاطره اند.

چقدر راحت و سبک می دویدیم رهای رها... .

ادامه مطلب و حتما ببینید چندتا عکس خیلی قشنگه

...بیایید دلی نشکنیم...

venuss — Tue, 06 Oct 2009 21:40:18 GMT

چی میشدشعرسفر بیت آخری نداشت

عمر کوچ من و تو دم واپسین نداشت

آخر شعر سفر آخر عمر منه

لحظه مردن من لحظه رسیدنه

میگن هر درودی ،بدرودی و هر تولدی مرگی به همراه داره این قانون زندگیه، کاش این قانون و جدی می گرفتیم و در لحظات با هم بودن چیزی نمی گفتیم و کاری نمی کردیم که دل کسی بگیرد و قلبی بشکند که اگر چنین کنیم آفریننده قلبها ما را مجازات خواهد کرد مجازاتی سنگین .

چرا که دل ما جای مراورید گرانبهای محبته اما اگر اشتباهی کنیم این معبد مقدس تبدیل به ویرانه ای می شود که نفرت و کینه بر آن سایه انداخته و این تاریکی محبت را می کشد، چه جنایتی از این بالاتر کشتن محبت در دل کسی؟؟؟

«در پناه خالق نیلوفرها مهربان و شکیبا باشید»

venuss — Wed, 30 Sep 2009 15:14:01 GMT

بعد از مدت ها اومدم تا کوچه بارونی ام را آب و جارو بزنم و زنده اش کنم

دلم خیلی برای کوچه بارونی ام تنگ شده بود اما چکار می شه کرد گاهی جبر روزگار ما رو از دوست داشتنی هامون جدا می کنه و اونوقته که باید نگاه منتظرمان به ثانیه ها باشد تا لحظات تلخ جدایی به پایان برسد. رسم روزگار همینه شاید اصلا همین لحظاته که زندگی و می سازه.

دوباره صدای طپش قلبم را می شنوم می توانم خیلی آرام و راحت نفس هایم را بشمارم : ۱ـ ۲ـ ۳... هر چند لحظه یکبارهم، نفسم در سینه ام حبس می شود انگار که یادم می رود نفس بکشم اما ناگهان سینه ام به یکباره باز می شود و اینبار به جای چند لحظه ای هم که نفس نکشیدم نفس عمیقی می کشم و دوباره می شمارم ۱ـ ۲ـ ۳ ... .

بعضی وقت ها به خودم می گم کاش قلبم دیگر نمی تپید و نفسم ...

اما افسوس الان مدت زیادی است که صدای بلند و هراسان قلبم شده آهنگ زندگی ام، همیشه سعی کردم این آهنگ محزون را در لابلای صدای بلند خنده ام پنهان کنم تا کسی نداند که بال پرستوی مهاجری که قصد سفر داشت را به جرم پرواز شکستند و در میان برهوت تنهایی رهایش کردند و گفتند که اوج گرفتنت باعث شکسته شدن بال و پرت شد و خیلی راحت از کنار این پرستو گذشتند غافل بودند از اینکه چه گناه بزرگی مرتکب شدند.

«پایان»

روزهای خستگی

venuss — Mon, 26 Jan 2009 08:08:18 GMT

مدت

مدت زیادی است که در حال گذراندن شاید سخت ترین روزهای زندگیم هستم. این روزها اونقدر مرا درگیر و مشغول خود کرده اند که حتی فرصت لین را هم ندارم که به خودم فکر کنم.

اکنون به پرتگاه زندگی ام رسیده ام و مدت طولانی است که در کنار این پرتگاه با ترس و هراس راه می روم .

احساس خستگی می کنم تا به خال خودم را اینگونه درمانده ندیده بودم کاش زودتر این مسیر تاریک و ترسناک به پایان برسد چون می ترسم ترس از این مسیر مرا زودتر از افتادن در پرتگاه بکشد.

نفس هایم به شماره افتاده حتی توان فریاد کشیدن هم ندارم تا بتوانم کمک بخواهم.

دلم برای همه قشنگی های زندگی تنگ شده چرا که اکنون در تاریکی به سر می برم دلم برای خودم هم تنگ شده.

شاید نتونم برای مدتی به کوچه همیشه بارانی دوست داشتنی ام سر بزنم.

دلم برای اینجا هم تنگ می شود.

اما این راه یک روز تمام می شود و من دوباره به اینجا می آیم.

شب یلدا

venuss — Sat, 20 Dec 2008 17:01:18 GMT

به نام آنکه اشک را آفرید تا سرزمین وداع آتش نگیرد

امشب شب یلداست. یلدا یعنی تولد نور، یلدا شبی است که آسمان برای رسیدن به خورشید لحظه شماری می کنه.

این شب از ایران باستان برای ما به یادگار مونده این شب پر است از قصه های شاهنامه و اشعار حافظ و فال قرآن

ایران سرزمین قصه هاست هرچی قصه قشنگه مال ماست.

امشب پر از میوه و شیرینی و آجیل ( به به) است . در ضمن یه چیز دیگه هم هست احتمالا آخر شب خیلی ها راهی درمانگاه میشن انوقت که باید گفت کاه از خودت نیست کاهدون که از خودته.

امشب برای اینکه طولانی بودن شب را متوجه نشیم دور هم جمع می شیم و انقدر می گیم و می خندیم که دلمون درد می گیره( نخند آقا زشته) اما نمی شه نخندیم مگه در سال چندتا شب یلدا داریم پس می خندیمممممممممممممممممممممم.

امشب چله نشین خورشید می شویم تا یلدا خورشید را به دنیا بیاورد آنوقت ننه سرما به عنوان چشم روشنی از فردا برف را به ما هدیه می دهد دیگه باید از فردا کنار پنجره منتظر دانه های سفید برف باشیم ( می تونید برای اینکه حوصله تون سر نره تخمه بشکنید، کتاب بخونید، اگه شیشه بخار کرده رو شیشه نقاشی بکشید، اصلا سوت بزنید در هر صورت باید جلوی پنجره بشنید تا ننه سرما شرمنده بشه و دانه های برف و بفرسته.

خلاصه امشب شب آینده ساز تر از خیلی حرفاست مخصوصا برای اونایی که دم بختن و التماس دعا دارن ( تا می تونید فال بگیرید بلکه یکیش بگه تا آخر امسال سر و سامان می گیری) می تونید تا آخر سال برید درون کففففففف.

امشب هم شبیه برای خودش از نوع تاریخی و باستانیش

پس شب یلدااااااااااااا مبارک

روز بندگی

venuss — Mon, 08 Dec 2008 12:36:18 GMT

امروز وقتي صحنه هايي از مکه و آدم هايي از جنس خودم را ديدم که مشغول سنگ زدن به شيطان رجيم و جانور هاي نفساني خويش بودن منقلب شدم و در دلم گفتم يعني يک روز هم مي رسد که من برم به اين مکان مقدس؟

عيد قربان روزي است که خليل خدا ابراهيم به ابليس رانده شده سنگ زد و با قلبي راسخ به سمت قربانگاه اسماعيل رفت و همه عشق و وجودش را در مقابل عزمت وصف نشدني خدايش به زانو نشاند تا ذبح کند و خضوع و خشوع خود را در مقابل فرمان يکتا آفريننده اش به نمايش گذارد و اين است ناب ترين پرستش و زیباترین نوع بندگی، آن موقع بود که شيطان بر زمين نشست و يکبار ديگر از آدم اين عزيز پروردگار نا اميد گرديد و مطمئناَ خداوند دوباره لبخند رضايت زد و به آفرينش خود احسن گفت و فرشتگان نيز دوباره بر آدم سجده کردن و آن زمان بود که خدا مهرباني اش را به عالميان نشان داد و به خنجر ابراهيم دستور داد که نبرد و از آسمان قوچي براي قرباني کردن فرستاد. و از آن رو چون ابراهيم در اين امتحان قبول شد و پرهيزکاري خود را نشان داد اين روز عيد مسلمين شد.

اين درسي بود که خدا توسط ابراهيم به بندگانش داد و سالي يک بار اين درس براي تمام مسلمانان مرور خواهد شد و اين تا وقتي که خورشيد هر روز طلوع مي کند و آدمي متولد مي شود ادامه دارد.

کاش ما هم ابراهيم گونه خدايمان را پرستش کنيم و هر زمان که شيطان اين دشمن قسم خورده انسان ما را به نافرماني از خدايمان تشويق کرد مانند ابراهيم او را سنگ بزنيم و تنها هدفمان رسيدن به بندگی در مقابل خداوند باشد که مهربان تر از همه براي ما خدا خواهد بود و بس.

عيد قربان عيد بر آمدن انساني نو از خاکستر خويش و عید بندگی را بر تمامي دلداده هاي يکتا معشوق دل ها تبريک عرض مي کنم

venuss — Sat, 15 Nov 2008 07:05:18 GMT

سلام به همه دوستان عزیز که تا به حال مرا یاری کردن بابت تا خیری که داشتم معذرت می خوام.
من در حال سپری کردن روزهای سختی هستم روزهای طاقت فرسا . روزهایی که شاید هر ثانیه اش برای من به اندازه یک عمر می گذرد.
این روزها خیلی احساس تنهایی می کنم،در حالی که اطرافم حسابی شلوغ است و همه توجه خاصی به من پیدا کردن اما باز هم خیلی تنها هستم چون احساس می کنم کسی که همیشه در این روزها به من آرامش می داد من و ترک کرده شاید هم با من قهر کرده باشه هر وقت که خدا من و به حال خودم رها می کنه من احساس تنهایی می کنم.
چون تنها کسی که در سخت ترین لحظات زندگی ام و شاد ترین لحظاتم به من زندگی می بخشه فقط خداست اما مدتی است که خدای خود را گم کردم یا شاید هم او نمی خواهد که من پیدایش کنم. و اکنون هم کوهی از غم و مشکلات بر دوشم سنگینی می کند و من نمی دانم به چه کسی می توانم جز خدا تکیه کنم.
کمرم زیر بار این همه مشکل خم شده و هنوز تکیه گاه خودم را پیدا نکردم
برایم دعا کنید تا دوباره به آرامش برسم و خدای خود را پیدا کنم

اولین باران پاییزی

venuss — Tue, 28 Oct 2008 08:21:18 GMT

ديروز بعد از ظهر وقتي داشتم از پنجره به بيرون نگاه مي کردم و آسمان ابري و تماشا مي کردم ناگهان احساس کردم که چقدر دلم براي باران و خيس شدن زير باران تنگ شده است آخه من از باران کلي خاطره قشنگ دارم اکثر خاطرات زيباي من در فصل پاييز اونهم موقع بارش باران اتفاق افتاده به خاطر همين دوست دارم هميشه پاييز باشه و بارون بياد و همان لحظه از خدا خواستم کاش باران ببارد...

چند ساعت بعد...

هوا تاريک شده بود، تصميم گرفتيم بريم بيرون ، هوا خيلي گرفته بود انگار يه بغض به اندازه تمام روزهاي تابستون تو گلوش مونده بود اما نمي دونم کي قصد بارش داشت دوباره گفتم کاش بارون بباره...

راه افتاديم نيمه هاي راه بوديم که ناگهان احساس کردم صورتم خيس شد وقتي سرم و بردم بالا تا آسمون و ببينم يه قطره ديگه صورتم و خيس کرد، بالاخره باران باريد.

چند ثانيه بيشتر طول نکشيد که باران شديدي شروع شد و ما هم زير باران مونده بوديم وکم کم داشتيم تبديل مي شديم به موش آبکشيده، تصميم گرفتيم برگرديم خونه، راه زيادي تا خونه مونده بود ولي از اونجايي که بعد از مدتها بود که باران مي باريد اصلا از خيس شدنمان ناراحت نشديم، از اونجايي که سوار موتور بوديم هم از آسمان بر ما مي باريد هم از زمين از طريق ماشين هاي در حال عبور.

تصميم داشتيم موتور و بذاريم خونه و پيدا بريم قدم بزنيم اما وقتي رسيديم خونه و يه نگاهي به هم انداختيم زديم زير خنده آخه از تمام لباس هايمان آب مي چکيد تا حالا خودمون و ايطوري نديده بوديم تازه معني موش آبکشيده رو درک کرده بوديم، وقتي به اوج خيس شدنمان پي برده بوديم تصميم گرفتيم بهتره خونه بمونيم آخه فردا هم روز خداست و قرار نيست اينقدر بي ظرفيت باشيم.

دیشب ما رو برد به خاطرات قشنگ و مشترک دو سال پیش...

نتیجه اخلاقی : زیر باران باید چترها را بست

و اين گونه شد که اولين باران پاييزي باريد...

نتیجه اخلاقی: زیر باران باید چترها را بست